To πρώτο βήμα για την αιώνια δόξα

Μόλις σηκώσεις το βλέμμα σου στην κεντρική αίθουσα του Hall of Fame το μπασκετικό δέος πλημμυρίζει κάθε ίντσα του κορμιού σου. O Δημήτρης Καρύδας περιγράφει στο προσωπικό του blog.
0
Δημήτρης Καρύδας
08/09/2017 • 09:16
To Hall of Fame.
  • shares
Μόλις σηκώσεις το βλέμμα σου στην κεντρική αίθουσα του Hall of Fame το μπασκετικό δέος πλημμυρίζει κάθε ίντσα του κορμιού σου. Οι φωτογραφίες των μελών του Hall of Fame από το ψηλότερο σημείο του κτιρίου κοιτάζουν χαμηλά, λες και οι Θεοί χαζεύουν τα καμώματα των θνητών. Και όχι άδικα. Άπαξ και διαβείς αυτή την πόρτα δεν βγαίνεις ποτέ…

Ο Νίκος Γκάλης έκανε την πρώτη του γνωριμία με το χώρο που πλέον θα έχει τη δική του γωνιά δίπλα στους αθάνατους του μπάσκετ. Εκεί θα μπουν τα κειμήλια που έχει στη διάθεση του το Hall of Fame. Η φανέλα της μικτής Κόσμου και οι τίτλοι του πρώτου σκόρερ σε όλες σχεδόν τις διοργανώσεις που έπαιξε. Μαζί και ο τίτλος του καλύτερου παίκτη της Ευρώπης που κέρδισε το σημαδιακό 1987.

Δεν προσέξαμε αν ο Νικ σήκωσε το κεφάλι του. Το σίγουρο είναι ότι από την πρώτη στιγμή που μπήκε στον χώρο το πρόσωπο του έμοιαζε να έχει όλη τη γκάμα των συναισθημάτων. Συγκίνηση που προσπαθούσε, αλλά δεν μπορούσε να κρύψει, και πολλά χαμόγελα. Σε τέτοια δεν μας είχε συνηθίσει και τόσο εύκολα. Ακόμη και τη συνήθεια να μη λέει πολλά την κράτησε, αλλά όχι για τους έλληνες δημοσιογράφους, τους λίγους που θα παρευρεθούμε αύριο το βράδυ στη μεγαλύτερη στιγμή της ζωής του μεγαλύτερου έλληνα μπασκετμπολίστα όλων των εποχών.

Όπως όλοι οι Hall of Famers της τάξης του, πήγε τη μικρή διαδρομή των 500 μέτρων από το ξενοδοχείο που διαμένει μέχρι το κτίριο του Hall of Fame με λιμουζίνα. Προφανώς δεν είδε και το γκροτέσκο σκηνικό στο εξωτερικό του κτιρίου. Η είσοδος, του μεγαλύτερου μουσείου μπάσκετ στον πλανήτη, βρίσκεται ανάμεσα σε ένα ζαχαροπλαστείο και σε μια ταβέρνα. Αν δεν υπήρχε και το επιβλητικό άγαλμα του Τζέιμς Νέισμιθ στην πρόσοψη και ο δρόμος με τα καθίσματα-μπάλες του μπάσκετ που φέρουν το όνομα διάσημων κολεγιακών προπονητών, κάποιος αδαής μπορεί και να το μπέρδευε. Με κανένα steakhouse ή μπεργκεράδικο. Η πλάκα τελειώνει μόλις διαβείς την πόρτα του. Εκεί καταλαβαίνεις ότι μετράει το… εσωτερικό.

Ο Γκάλης και οι υπόλοιποι Hall of Famers οδηγήθηκαν σε μια αίθουσα όπου κάθισαν και υπέγραφαν για μια ώρα υπομονετικά αυτόγραφα στους περίπου 200-300 που είχαν πιάσει στασίδι από νωρίς! Μεταξύ αυτών και ο Βενέτιος Σαλπιστίδης, ένας 68χρονος έλληνας από τη Φιλαντέλφεια, που ήρθε οδικώς για να του υπογράψει ο Γκάλης μια φανέλα της εθνικής Ελλάδος. «Σε ευχαριστώ για όσα έκανες για την πατρίδα και το μπάσκετ», φώναξε ο μυστακοφόρος έλληνας. Και ο καλός συνάδελφος Γιάννης Δασκάλου φρόντισε να του… πασάρει και μια ελληνική σημαία με το σήμα του Άρη στην κορυφή για να ολοκληρωθεί το πανηγύρι.

Φυσικά στην Αμερική τίποτε δεν είναι τζάμπα. Οι 200-300 κυνηγοί αυτογράφων ή φανατικοί των Hall of Famers, πλήρωσαν 35 δολαριάκια έκαστος για να έχουν αυτό το προνόμιο. Δεν είναι και πολλά μπροστά σε όσα θα πληρώσουν αυτοί που θα γεμίσουν απόψε το μεγάλο της Συμφωνικής του Σπρίνγκφιλντ που θα γίνει η τελετή ενθρόνισης της τάξης των αθανάτων του μπάσκετ για το 2017. Αυτοί θα πληρώσουν το φτηνό εισιτήριο 99 δολάρια και όλη τη γκάμα τιμών, μέχρι τα 1000 που κοστίζει το ακριβότερο.

Το μοναδικό δωρεάν θέαμα ήταν η… περίπου συνέντευξη τύπου που ακολούθησε. Εκεί υπήρχε ελεύθερη είσοδος. Οι Hall of Famers μπήκαν ένας ένας με τη σειρά και παρέλαβαν τα προτοκαλί σούπερ κομψά σακάκια με το σήμα του Hall of Fame. Είναι η μόλις 2η σειρά που φοράει τα συγκεκριμένα μεταξωτά σακάκια.

Ο Γκάλης μπήκε δεύτερος στη σειρά. Πίσω από την εγγονή του «πιονέρου» Ζακ Κλέιτον που δεν ζει πια και πριν από τον ιδιοκτήτη των Χάρλεμ Γκλόουμπτρότερς Μάνι Τζάκσον. Στο δικό του κομμάτι της ομιλίας είπε λιγοστά λόγια. Τυπικός Γκάλης. Ευχαρίστησε την οικογένεια του, τον κόσμο που τον αγάπησε, τις δύο πατρίδες του (την Αμερική που γεννήθηκε και την Ελλάδα που μεγάλωσε και ζει) και δήλωσε ευτυχισμένος που εκπροσωπεί το ελληνικό μπάσκετ. Δύο πατρίδες; Λίγο αργότερα, όταν οι Hall of Famers παραδόθηκαν στους εκπροσώπους του τύπου για τη συνέχεια, ένας Ούγγρος ρώτησε τον Γκάλη αν νιώθει περισσότερο Αμερικάνος ή έλληνας. «Γεννήθηκα εδώ, αλλά η καρδιά μου είναι πάντα στην Ελλάδα», του είπε χωρίς δεύτερη σκέψη ο Νικ. Τον Ούγγρο τον ξεφορτωθήκαμε γρήγορα όταν έκανε τη δεύτερη ερώτηση. «Έχεις παίξει ποτέ στην Ουγγαρία». Ο Γκάλης μας έκλεισε το μάτι και του απάντησε: «Ναι, αλλά δεν θυμάμαι πολλά πράγματα. Είχα άλλες δουλειές, έπαιζα μπάσκετ, νομίζω ότι έβαλα και 50 πόντους, όπως συνήθως».

Αφού ο Ούγγρος απογοητεύθηκε τύχαμε μιας σπάνιας στιγμής. Ή καλύτερα ενός σπάνιου σαραντάλεπτου, γιατί αν κάποιος θυμάται τον Γκάλη να έχει μιλήσει 40 συνεχόμενα λεπτά σε δημοσιογράφους, με εξαίρεση τη συνέντευξη, που του πήρε λίγους μήνες πριν τον χάσουμε ο Φίλιππος Συρίγος, την άνοιξη του 2014. Ο Γκάλης ήταν γήινος, ανθρώπινος, και στα 22 (μετρημένα) λεπτά που μίλησε στην κάμερα της Nova για τη ζωή του και τα παιδικά του χρόνια, ήταν πιο ανθρώπινος από ποτέ.

Αλλά αυτά προσεχώς στο μεγαλύτερο αφιέρωμα που θα ετοιμάσουμε και θα προβληθεί στα κανάλια Novasports. Στο τέλος, όταν σε μια ακόμη σπάνια συγκυρία δέχτηκε να φωτογραφηθεί με τη γυναίκα και την κόρη του, γύρισε και μου είπε ψιθυριστά: «Τώρα μόλις αρχίζω να καταλαβαίνω τι γίνεται εδώ και ότι αυτό είναι το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή μου». Το φτωχόπαιδο που ξεκίνησε από το Γιούνιον Σίτι του Νιου Τζέρσεϊ θα έχει σε μερικές ώρες από τώρα τη δική του θέση στο μουσείο των αθανάτων του μπάσκετ. Υπάρχει κάποιος που μπορεί να πει ότι δεν το αξίζει;
22/11/2017 • 06:57

21/11/2017 • 12:30